Σύμη
.
Eh ! Ya - salam !




.
.
.

.

τα αετώματα

στα σπίτια - αετοφωλιές

να κοιτάξετε !

και τα σπίτια τα "χαλατά" !

τα χρώματα,

και τα λίγα σφουγγάρια

.

.

.

.

.

.

.

Η ώρα είναι μία και σαράντα εννέα. Και το πρωί έχω να σηκωθώ στις εφτά για τη δουλειά.

Γάλα με καφέ στην κουζίνα, σκουντουφλώντας απ’ τη νύστα, ξυπόλητη.

Μετά, θα ανοίξω κατευθείαν το p.c. Πρώτα στο αόρατο ταχυδρομείο. Αυτή είναι η πρώτη κίνηση της ημέρας. Το γάλα στην κουζίνα ξυπόλητη και το αόρατο ταχυδρομείο. Μήνυμα αόρατο, μάλλον δεν θα χω. Τελευταία, όλο και πιο πολύ σπανίζουν. Γι αυτό, όταν κανένα απρόσμενα ξεφυτρώσει, έχουμε ψυχική πανήγυρη ! και γιορτή όλη μέρα ! κι όλη νύχτα !

Μετά, θα μπω στο κανονικό ταχυδρομείο. e-mail κανονικό, λέμε. Με βούλα. Σαν τα καρπούζια. Εδώ κι αν είναι, που έχουμε εξαντλήσει κάθε στατιστική... Μα κάθε !

Μετά θα μπω στον τρόπο επι κοινωνίας, που λέγεται «ιστοσελίδα». Και θυμάμαι τώρα τον μαυρούκο, που την έχει στημένη με το κιάλι, πάντα στο πιο ψηλό κατάρτι του πειρατικού, σε όλα τα τεύχη του Asterix. «O, tempo’a ! O, mo’es !”
Ο Ιούλιος Βερν, που κι αν δε φαντάστηκε, ο άνθρωπος, ε, την επι κοινωνία μέσω διαδικτύου, εκεί, δεν είχε πάει ο νους του.
Τώρα, μ’ όλες αυτές τις κουβέντες, μη φανταστείς κι όλα, πως γκρινιάζω… όχι, καθόλου. Σεμνά και ταπεινά πηγαίνω και για το παραμικρό κιχ, που έρχεται πιά, νιώθω αληθινή κι αληθινή και τρις αληθινή ευγνωμοσύνη.
Όμως να, σήμερα ήταν είκοσι μία του Μάη… και κάθε που έρχεται είκοσι μία του Μάη, από τότε που ο Κώστας έφυγε, εμένα με πιάνουν τα παράπονα…
Γιατί εκείνος με είχε κοντά του, και μου γλυκομίλαγε. Κι όταν εγώ έκανα άλλα αντί άλλων, δηλαδή του κεφαλιού μου, αυτός αγρίευε και μου βαζε τις φωνές. Κι όταν με έβλεπε στενοχωρημένη, τον άκουγα να της κάνει πίσω απ’ την πλάτη μου νοήματα, και να της ψιθυρίζει «Μαρία, κοίτα τι έχει το παιδί !», κι όταν εγώ έκανα καραγκιοζιλίκια, αυτός ξεκαρδιζότανε και με καμάρωνε «κοίτα την ! από μωρό έτσι χοροπηδάει και τραγουδάει!», κι όταν είχε τα κέφια του, μου τραγούδαγε κι αυτός άριες.
Αυτός μου έμαθε τους παλιούς τενόρους και τις άριες. Αυτός με πρωτοέβαλε στην ομάδα του. «εγώ κι εσύ, μου είπε, θα είμαστε Ολυμπιακοί, πάει και τελείωσε !» Κι αυτός μου έμαθε το χειμώνα στο κρύο, να βγαίνω και να ρίχνω ψίχουλα στα πουλιά. Κι αμέτρητες φορές άκουσα απ’ το δικό του στόμα τις ιστορίες για το μπλόκο της Κοκκινιάς, πώς γύρναγαν στις γειτονιές και μάζεψαν τους άντρες, πώς στην πλατεία της Οσίας Ξένης τους αράδιασαν, πώς στέκονταν κι έδειχναν με το δάχτυλο αυτοί που φόραγαν κουκούλες, πώς κάθισε χάμω στα πόδια του και βγήκε σιγά σιγά απ’ τις γραμμές, πώς έτρεξε και κρύφτηκε στο πηγάδι, πώς γύρισε αργότερα με τα πόδια απ’ την Αλβανία, πορεία μέρες ατέλειωτες μέσα από τα χωριά, γεμάτος ψείρα και με τα άρβυλα να χάσκουνε…
Την άνοιξη, καθόμασταν μαζί στην αυλίτσα του , κοντά κοντά στις καρέκλες και μιλάγαμε. Ο λόγος του Κώστα ήταν συμβόλαιο. Μπέσα και λεβεντιά. Δεν είχε δεύτερη κουβέντα, μόνο το ναι, ναι, και το ου, ου. Κι απάνω μας, άπλωνε μια μωβ μπουκαμβίλια, που η φροντίδα του την είχε κάνει δέντρο.
Έτσι απόψε.
Κωνσταντίνου και Ελένης. Ούτε κεράκι δεν πρόλαβα σήμερα να τ’ ανάψω. Γιατί έτρεχα όλο τ’ απόγευμα να δω πυροσβεστικά. Και μπομπίνες. Και κανονάκια νερού. Και ειδικές στολές.
Και γύρισα ψόφια. Και στέκω τώρα στις πλάκες, ξυπόλητη στοργής. Κι η ώρα είναι τρείς και σαράντα πέντε. Και σε τρείς ώρες πρέπει να σηκωθώ για τη δουλειά…

WASSILY KANDINSKY (1866-1944)

.

.

.

.

.

Ο Καντίνσκυ,

.

από τις ηγετικές μορφές

.

του Εξπρεσιονισμού

.

.

τα χρώματα του ζωγράφου

.
.
.
.
και
.


των αχινών μου
τα χρώματα !


.

.


.
Op Art
.



.
.
.
.

ο κοχλίας

.

Mathematics :
.
η μυστική ζωή των εννοιών !
.
.


.

ο τετραγωνισμός του κύκλου !
.





.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

τα χρώματα του ζωγράφου

.

και

.

.

.

.

των αχινών

.

τα χρώματα !
.

.

.

.

.

.

.

.

το χρώμα

αποκτά αυτονομία

.

και αναμεταδίδει με τη βιαιότητά του

.

το ανθρώπινο πάθος

.

.

.

.

.

.

.

και

.

λίγο

.

.

Marc Chagall !

.

.

.

.

.

.

.

.

«ωραίο είναι

ό,τι αντιστοιχεί

σε μια εσωτερική αναγκαιότητα»

.

.

.

.

.

.

.

Το δρόμο μ' αργά να τραβώ, να τραβώ,

αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,

ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω

με κόσμο τυφλό και βουβό.

.

.

.

Παλαμάς

.

.

.

.

.

εκπληκτικά πράγματα ακούσαμε απόψε...
.
ακούστε αρχικά αυτό εδώ
του Μ. Αναγνωστάκη
στην Αρκαδία
ως τις τελευταίες λέξεις
-ειδικά τις τελευταίες λέξεις...-

ίσως τις επόμενες μέρες, μπορέσω να σας μεταφέρω ακούσματα, φωτό και βιντεάκια...

.
.
.
ΑΡΚΑΔΙΑ VIII (ΜΙΛΩ) 05.56
.
.
.
.
.
και...
.
"Ένα φεγγάρι αλλόκοτο με βλέπει
σαν μάλαμα παλιό θαρρώ πως μοιάζει
και το στερνό μου τάλιρο στην τσέπη
θαμπώνεται, πονεί κι αναστενάζει.
.
Ένα φεγγάρι αλλόκοτο μου λέει
κι απόψε θ’ αγρυπνήσουμε αντάμα
ένα φεγγάρι αλλόκοτο που κλαίει
μαζί με της καρδιάς το μαύρο κλάμα.
.
Ένα φεγγάρι αλλόκοτο στους δρόμους
με παίρνει το κατόπι και μου γνέφει
κι ύστερα μ’ αγκαλιάζει από τους ώμους
και πάμε για τα στέκια σου στου Στρέφη."
.
.
.

στους μαστρωπούς ποιητές

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
.
.

λίγο πριν πιάσουμε δουλειά.

έτσι, για να ξεκινήσει όμορφα η εβδομάδα σας !

.

.

.

.

.

signature

a.k.

.
.
Γυναίκα από σίδερο
Τόσο ευάλωτη μες στην παλάμη του θεού
Τόσο εύθραυστη μες στην παλάμη σου
Τόσο ραγισμένη μέσα στο στόμα σου
Μαγκωμένη στο έρκος των οδόντων σου
Διαλυμένη στο οξύ απ' το σάλιο σου
Κρυμμένη κάτω απ' τις λέξεις σου,
απ' τα σύμφωνά σου, απ' τα φωνήεντα,
τα ερωτηματικά σου,τις τελείες, τ' αποσιωπητικά, τα κόμματα
.
Γυναίκα εύθραυστη
αγέρας κι υποψία
στα επιφωνήματά σου,
στο χαμηλό σου γέλιο, τον στεναγμό σου,την ανάσα,το ρουθούνισμα
.
Γυναίκα από σίδερο
- ρινίσματα κολλημένα κατάσαρκα στο σώμα σου
στο στήθος σου επάνω αριστερά
φτιάχνουνε κίτρινο αστέρι
.
ανήμερο
.
.
.
.
.

τέλος και τω Θεώ δόξα !

.

και του χρόνου

με υγεία !

.

.

.

"Optimisme"

* όλες οι φωτογραφίες

είναι της quartier libre.

-εννοώ απλές, ερασιτεχνικές

και φυσικά, κάπως πρόχειρες

"Vous allez voir ce que vous allez voir "

-d' apres J. Prevert-

Κυριακή 10 / 5 / 09

Μέρος Ι.

.

ΤΑ ΝΗΠΙΑ

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ !

.

.

ΙΜΕΧΑΡΥΟ
ΜΕΝΟΣ
ΟΤΑΝ ΠΕΖΟ
ΠΛΕΙΣΤΕΙΟ
.
ΝΙΚΟΛΑ

.
ΗΜΕ ΧΑΡΟΥΜ
ΕΝΙ ΜΕ ΤΙΝ


.
ΗΜΕΧΑΡΥΟΜΕΝΟΣΟΤΑ
ΝΚΑΝΟΠΟΔΗΛΑΤΟ































.
φοβάμαι τις μέλισσες, γιατί τσιμπάνε

.

έγιναν δεκάδες ζωγραφιές

για τα συναισθήματα...

.

.

τα παιδία παίζει...

η εφηβεία

.

κατασκευή - φόρεμα

.

ζωγραφικές

.

εργαστήρι φωτογραφίας

.

.

.

εδώ τελειώνει ετούτη η μικρή - μεγάλη περιπέτεια...

"Optimisme"


.

* όλες οι φωτογραφίες
είναι της quartier libre.
-εννοώ απλές, ερασιτεχνικές
και φυσικά, κάπως πρόχειρες

"Vous allez voir ce que vous allez voir "

-d' apres J. Prevert-
.


Κυριακή 10 / 5 / 09

Μέρος ΙΙ.

-απόγευμα-

βγήκαν οι κρίνοι !
ετούτοι εδώ, απόγονοι,
από πολλές πολλές γενεές !
.

.

βγήκαν κι οι κόκκινες πιπερίτσες !

.

.

.

.

.

.

.

.

Signature
a.k.
.
.
Παρατηρώντας

τις κόκκινες πιπερίτσες, στη γλάστρα

.

.

Αγγίζεις με τα δάχτυλα τις πιπερίτσες. Κόκκινες, πώς ξεφύτρωσαν στην γλάστρα;
Τις χάϊδεψε ο πηλός, δεν εξηγείται. Τις ξελόγιασε. Κοντά του τις περιμάζεψε. Στο αφράτο χώμα του, χουχουλιαστά. Κι αυτές καμαρωτές, στο ντροπαλό της αγάπης χρώμα, περηφανεύονται, του σειόνται , του λυγιόνται τώρα, τάχα μου ανεξάρτητες, ελεύθερες τάχα, κόκκινες, καυτερές, δυνατές, θέλουν φεύγουν, θέλουν μένουν.
Μα οι ρίζες βαθειά φυτρωμένες στο χώμα , στου πηλού το χώμα, σ’ εκείνο το αφράτο, που βλάστησαν και θέριεψαν, κι άνοιξαν άνθη.
Το ξέρουν, θα μαραθούν αν κάνουν να ξεμυτίσουν.

.

.

.

.

.

.

.

signature

a.k.

.

.

Τι θέλεις να σου χαρίσω ;

Θέλεις να σου χαρίσω τον κοντυλοφόρο μου με τις παλιές πένες ; θέλεις το μπουκαλάκι το μελάνι, bleu de la pervenche, που αγόρασα, με τι χαρά, στην Landstrasser!; θέλεις το στουπόχαρτό μου, με το ξύλινο, μαύρο του χερουλάκι ; θέλεις εκείνο το παλιό βιβλίο που αγαπούσαμε, για τον Μίμη και την Άννα ; θέλεις τους τόμους την Αγία Γραφή της Φωτεινής, στη μετάφραση των Εβδομήκοντα ; θέλεις τα μικρά, αρχαία μου θραύσματα, απ’ τα μελανόμορφα αγγεία ;
πες μου, τι θες, να το φέρω στα χέρια σου.
πες μου, τι θες, για να ρθεις πάλι πίσω.
τις αχιβάδες μου θέλεις ; την πορσελάνινη κούπα της Βρετάνης, τη γεμισμένη κοχύλια του Ατλαντικού ; τα σκαλιστά μαρμαράκια, απ’ το παλάτι της Αμφίπολης; πες μου τι θες να σου χαρίσω, για να ρθεις πάλι πίσω...
ό, τι θες !
θέλεις τα Τούρκικα καδράκια με το πενάκι και τη σινική ; θες τα κοράλια, που έβγαλα απ’ την Ερυθρά ; θες τη μπουρού, που ακούω τις νύχτες τους ήχους της θάλασσας ; θες τα κουφάρια των αχινών μου ; τις άσπρες κροκάλες μου ;
πες μου τι θες, να σου το φέρω, για να ρθεις πάλι πίσω...
δεν ξέρω τι θα σ’ άρεσε, για να σε κάνει να ρθεις πίσω...
ένας παλιός δίσκος βινύλιο, η Καταχνιά του Λεοντή ; τα Τραγούδια της Εξορίας ; η Κατάσταση Πολιορκίας ; η φωνή της δεκαοχτούρας, μέσα στα πεύκα το ξημέρωμα ; οι Ωδές του Κάλβου ; αυτά είν’ εμένα τα πολύτιμά μου...
αυτά είν’ εμένα τα πολύτιμά μου... αυτά και η έρημη καρδιά...
δεν έχω τίποτ’ άλλο να σου φέρω. μιάν έρημη καρδιά, κι αυτά μονάχα...
κι έχω μια θλίψη ! γιατί δεν ξέρω αν φτάνουν αυτά, για να σε φέρω πίσω...

.

.

.

.

.

"Optimisme"


.

.* όλες οι φωτογραφίες

είναι της quartier libre.

-εννοώ απλές, ερασιτεχνικές

και φυσικά, κάπως πρόχειρες

"Vous allez voir ce que vous allez voir "
-d' apres J. Prevert-


Σάββατο 9 / 5 / 09

Μέρος Ι.

η τρίτη ηλικία
συναντά τους νέους

παράσταση.

"πετάει, πετάει"

Κ. Πρετεντέρη

.

.

Μεταλυκειακό :

παράσταση

"η πινακοθήκη των ηλιθίων"

Ν. Τσιφόρου

.

.

.

Λύκειο

.

παράσταση

.

"αυτός που λέει ΝΑΙ

αυτός που λέει ΟΧΙ"

.

Μ. Μπρεχτ

.

.

.

.

.

.

Λύκειο

.

παράσταση

.

"Αριστοφανειάδα"

.

.

σφουγγάρισμα στα τέσσερα

μετά το μπουγέλωμα...

.

.

-συνέχεια-
.

Μέρος ΙΙ.

.
.
Σάββατο, 9 Μαϊου 09
.
.

κατασκευή κούκλας

για κουκλοθέατρο

.

.

.

.

.

.

Γυμνάσιο :

παράσταση

"Πλούτος"

του Αριστοφάνη

.

.

.

..

money

.

.

money

.

money

.

"Optimisme"
.
.
.

* όλες οι φωτογραφίες
είναι της quartier libre.
-εννοώ απλές, ερασιτεχνικές
και φυσικά, κάπως πρόχειρες

.
.
"Vous allez voir ce que vous allez voir "
-d' apres J. Prevert-
.
.
Παρασκευή 8 / 5 / 09
.
.

Και άλλω λογιώ ασκήσεις...

... από έρευνα

ομάδας μαθητών

.

δες,

η έρευνα

τι μπορεί να βγάλει στο φώς !
.

η πρώτη εκκλησία !

.

κτίζεται ο ναός !

μαθαίνουμε απ' τους μαθητές...

.

μετάφραση στη νοηματική γλώσσα

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ΘΕΑΤΡΟ :

.

"Όρνιθες"

.

παράσταση στην νοηματική γλώσσα

.

.

.

.

.

.

.

πριν τη συναυλία...
.

νύχτωσε νύχτα νύχτωσε...

.

...με το νόημα

που χε κάτι

απ' τις φωτιές ...

breakdance

"...στις πλατείες

και στους δρόμους..."

.

.

.

.

.

.

.

"Ὄρθιοι καὶ μόνοι
μὲς στὴ φοβερὴ
ἐρημία τοῦ πλήθους."
.
.
.
.
.
.
.
.

"Optimisme"

.

.

.

* όλες οι φωτογραφίες

είναι της quartier libre.

-εννοώ απλές, ερασιτεχνικές

και φυσικά, κάπως πρόχειρες.

.

"Vous allez voir ce que vous allez voir "
-d' apres J. Prevert-

.

.

Πέμπτη 7 / 5 / 09

Και άλλω λογιώ ασκήσεις...

.

1ο πρόβλημα :

η Έλικα του Αρχιμήδη
-ο τετραγωνισμός του κύκλου- !.

.

Η μέτρηση του εμβαδού του περικλειομένου από κάποιο σχήμα, ήταν σε όλους τους λαούς, από την εποχή που ακόμη η γεωμετρία ήταν εμπειρικής μορφής, βασική επιδίωξη όλων των γεωμετρών.

Αρχικά "τετραγωνίστηκαν" δηλαδή προσδιορίστηκε το εμβαδόν τους, τα ορθογώνια, τα τρίγωνα, τα παραλληλόγραμμα και ορισμένα πολύγωνα.

Μετά από αυτό ήταν φυσικό να επιδιωχθεί και ο τετραγωνισμός σχημάτων περικλειομένων από καμπύλες γραμμές και πρώτου από όλα του κύκλου.

Ο τετραγωνισμός του κύκλου, το τρίτο από τα μεγάλα προβλήματα της αρχαιότητας, απασχόλησε πολλούς ερευνητές για πολλούς αιώνες και υπήρξε το μεγάλο εμπόδιο πάνω στο οποίο σκόνταψαν μεγάλα ονόματα.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με τον τετραγωνισμό του κύκλου

είναι ο Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος (500-428 π.χ) δάσκαλος και φίλος του Περικλή.

Στη συνέχεια ασχολήθηκαν οι Ιπποκράτης ο Χίος (470- 400 π.χ),

ο σοφιστής Αντιφών ο Αθηναίος (περί το 430 π.χ)

ο επίσης σοφιστής Βρύσων ο Ηρακλειώτης σύγχρονος του Αντιφώντα.

Ουσιαστική ώθηση στο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου, δόθηκε από τον σοφιστή Ιππία τον Ηλείο (β' μισό του 5ου αι. π.χ) και από τους Πάππο (3ος αι. μ.χ) και τον Δεινόστρατο (4ος αι. π.χ) αδελφό του Μέναιχμου. .

ο κοχλίας

-το κοινό σαλιγκάρι-

αρχίζουμε να τετραγωνίζουμε

τον κύκλο

η παραπάνω και η παρακάτω φάση

στη διαδικασία "τετραγωνισμού",
μου θυμίζει

.Wassily Kandinsky !

2ο πρόβλημα :

τριχοτόμηση

οξείας

γωνίας !

.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε κάτω από ποιες συνθήκες τέθηκε το πρόβλημα της τριχοτόμησης γωνίας στην ελληνική αρχαιότητα.

Ξέρουμε όμως ότι αποτελούσε το ένα από τα τρία μεγάλα προβλήματα μετά το Δήλιο και τον τετραγωνισμό του κύκλου.

.

Οι αρχαίοι Έλληνες γεωμέτρες όταν οι προσπάθειές τους με το χάρακα και το διαβήτη δεν απέδωσαν, στράφηκαν σε άλλες καμπύλες εκτός του κύκλου και σε άλλες μεθόδους.

Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν η επινόηση από τον Ιππία τον Ηλείο της πρώτης καμπύλης στην ελληνική Γεωμετρία, μετά την περιφέρεια, της τετραγωνίζουσας, με τη βοήθεια της οποίας έδωσε και τη πρώτη λύση του προβλήματος.
.

Οι γνωστότεροι αρχαίοι γεωμέτρες που ασχοληθήκανε με το πρόβλημα της τριχοτόμησης της γωνίας ειναι :

Ο Ιππίας ο Ηλείος (περίπου 430 π.χ)

Ο Αρχιμήδης (287-212 π.χ)

Ο Νικομήδης (περίπου 200 π.χ)

Ο Πάππος ο Αλεξανδρινός (3ος αι. μ.χ)

.

.

3ο πρόβλημα :

.

.Δήλιο πρόβλημα

.

.

Το δήλιο πρόβλημα ή ο διπλασιασμός του κύβου απασχόλησε τους αρχαίους Έλληνες γεωμέτρες και η αναζήτηση λύσεων, οδήγησε σε μια έντονη ανάπτυξη της Γεωμετρίας.

Το δήλιο πρόβλημα απόκτησε δημοσιότητα όταν το ανέφερε, σε μια τραγωδία o βασιλιάς της Κρήτης Μίνως διαμαρτυρόμενος γιατί το κενοτάφιο, που προοριζόταν για το γυιό του Γλαύκο, ήταν πολύ μικρό για βασιλικό μνημείο και απαιτούσε το διπλασιασμό του όγκου του χωρίς να αλλάξει το κυβικό του σχήμα.

Πανελλήνια γνωστό όμως έγινε το πρόβλημα αυτό όταν αναφέρθηκε από το μαντείο του Δήλιου Απόλλωνα, όταν δηλαδή ρωτήθηκε το μαντείο, τι πρέπει να κάνουν για να απαλλαγούν από το λοιμό που μάστιζε το νησί Δήλο, απάντησε ότι τούτο θα συμβεί αν διπλασιάσουν τον κυβικό βωμό του Απόλλωνα. Έτσι το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου πέρασε στην ιστορία με το όνομα "Δήλιο πρόβλημα".

.

Οι λύσεις που δόθηκαν στο πρόβλημα, κατά την ελληνική αρχαιότητα, σώθηκαν και φθάσανε σε μάς από τον σχολιαστή των έργων του Αρχιμήδη Ευτόκιο (6 αι. μ.χ).

Αυτός σχολιάζοντας ανάλογο πρόβλημα του Αρχιμήδη και τη μέθοδο που αυτός χρησιμοποίησε για να το λύσει, δίνει όλες τις λύσεις παρεμβολής που του ήταν τότε γνωστές από παλαιότερες συγγραφές.

Οι λύσεις που δίνει είναι 12 και η αρχαιότερη είναι του Αρχύτα.

.

.

"Optimisme"

.

.

.

* όλες οι φωτογραφίες
είναι της quartier libre.
-εννοώ απλές,
ερασιτεχνικές
και φυσικά, κάπως πρόχειρες...
.
.

"Vous allez voir ce que vous allez voir "
-d' apres J. Prevert-.

.

Tετάρτη 6 / 5 / 09

.

Εργαστήρι ζωγραφικής
.

.

εργαστήρι κεραμικής.

σκαφίδα

και

τσιμπίδα
































η πλατεία ήτανε άδεια....

το φως

ακόμα δεν έφυγε

μα

βγήκε το φεγγαράκι σου

.το φεγγάρι κάνει κύκλο

στης αγάπης μου

τον κήπο.

.

βραδιάζει....

η πλατεία ήταν γεμάτη...

.

.

.

το φεγγάρι κάνει βόλτα...

.

.

πολύχρωμα, ζωγραφιστά

παιδικά σεντονάκια.

.

αστέρι μου, φεγγάρι μου !

.

.

ψήνεται ο πηλός ...

.

το εσωτερικό του φούρνου...

.

.

με το νόημα που χει κάτι απ' τις φωτιές...

.

.

η πανάρχαιη τέχνη !

.

απ' την πυρά, στο νερό

.

το τελικό προϊόν !











"εφαρμοσμένες δραστηριότητες"

"Optimisme"

* όλες οι πιό κάτω φωτογραφίες

είναι της quartier libre.

-εννοώ απλές,

ερασιτεχνικές

και φυσικά, κάπως πρόχειρες...

.

.

"Vous allez voir ce que vous allez voir "

-d' apres J. Prevert-

.
Τρίτη 5 / 5 / 09.

.

μικροί

.μεγάλοι

.

.

.

.

.

.

.

.

το παραμύθι χωρίς όνομα

.

.

"Οι δίδυμοι της Βενετίας"

Γκολντόνι

Άνοιξη
πρόσθια καταβύθιση
.
.
.
.
.
.
.

5 Μαϊου

.

.

.

το μαγιάτικο στεφάνι μου.

.

αυτή η φωτό

καθώς και οι προηγούμενες

με τα στάχυα στον άνεμο

είναι τραβηγμένες την 1η Μαίου του 09.

.

.

.

.

.

.

.

.

"Et puis regarde!

Tu vois, là-bas, les champs de blé?"

.

.

.

όμορφα είναι

τα στάχυα !

.

.

"Je ne mange pas de pain. Le blé pour moi est inutile.

Les champs de blé ne me rappellent rien.

Et ça, c'est triste !

Mais tu as des cheveux couleur d'or. Alors ce sera merveilleux quand tu m'auras apprivoisé !

Le blé, qui est doré, me fera souvenir de toi.

Et j'aimerai le bruit du vent dans le blé…"

.

.

.

.

.

.

Αντιγραφή
από τις "σελίδες ημερολογίου της Φωτεινής",
έτους 2003.

.
.

«Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω πώς να το κάνω. Φοβάμαι. Τρέμω. Τρέμουν σα φύλλα σε καταιγίδα τα μέσα μου. Ακούς, της ζωής μου αγέρα ; ΦΟΒΑΜΑΙ το φύσημά σου.
Φοβάμαι ! Δεν γίνεται εσύ να μην καταλαβαίνεις... δεν γίνεται να με νογάς για ατρόμητο πλάσμα, εσύ ! οι άλλοι ναι, όχι εσύ !
Ξέρω , εσύ γνωρίζεις... ξέρω , εσύ μπορείς και βλέπεις μέσα, πάρα μέσα, πάρα μέσα βαθειά, το παιδί που κρύβεται μέσα... εκείνο εκεί το παιδί, με τα «χελιδόνια, πετάτε ψηλά !», εκείνο με τα νυχτέρια στην αρχαία ταράτσα, εκείνο με τις πληγές στο στήθος, εκείνο με την αγάπη, τη θλίψη και τη συντριβή του εγωϊστή γίγαντα, εκείνο με τις τριανταφυλλιές, τα χώματα και τη λασπουριά, εκείνο το παιδί της ερημίας του πλήθους, εκείνο, που χρόνια πριν, είπε «άσχημη κάμπια είμαι και με κάμνεις λαμπερή πεταλούδα», εκείνο το παιδί στρείδι, που χουχούλιασες εσύ πρώτα στη χούφτα σου, εκείνο που εσύ το έμαθες να κλαίει, εκείνο που εσύ του έδωσες τα πρώτα του μολύβια να γράφει. Εκείνο.
Που άλλοτε, δίχως να θέλεις το παραγνώρισες. Που κλάψατε μαζί, γι αυτό. Εκείνο, που εσύ το παρηγόρησες. Εκείνο, που σαν σε ήβρε, είπε «μένω ακίνητο στη γωνιά μου και περιμένω». Και περιμένει. Περιμένει, ακούς, αγέρα ; Ακούς, νύχτα, εσύ ; Ακούς κι εσύ, ζωή ;
Ρούπι δεν κάνει αυτό, χωρίς εσένα, ακούς ; Λιβάδια σινάπεως μαζί φυτέψατε και στης αγάπης την έρημο σκάψατε πηγάδια.
Εσύ δάσκαλος, σε πράματα μαγικά και θάματα !
Τα λόγια και η σοφία του κόσμου των ανθρώπων. Το τρυφερό sexteto. Το oboe, το ukalili, το fagot.
Το Άσμα των Ασμάτων , το Μονόγραμμα, το e di carta la luna.
Εσύ καπετάνιος στα ταξίδια όλα. Στεριές και θάλασσες. Βουνά, τόποι με ηλιοτρόπια και χρυσάνθεμα, πάλι θάλασσες κι άλλα βουνά
Πες, όχι πες, μια μέρα, που το παιδί αρνήθηκε να ρθεί μαζί σου στο ταξίδι.
Ψάξε να βρεις μια μέρα ή μια νύχτα ! Δε θα βρείς ! Ταχυδρομεία φτερωτά και μικροί, στρουμπουλοί έρωτες πετάνε πάντα στις δυό κατευθύνσεις. Ο αρχάγγελος παραστέκει.
Πες, όχι πες, μια μέρα που το παιδί αρνήθηκε να μπει στην ιερουργία.
Ψάξε να βρεις μια μέρα ή μια νύχτα ! Δε θα βρείς ! Λιβάνι του Taif και του Μπαχρέϊν χρυσός , κοράλλια σε ύδωρ ερυθρό στις παλάμες σου και νήμα λινό και μετάξι. Ο αρχάγγελος παραστέκει.

Δεν ξέρω πιά τι να κάνω, αγέρα μου. Δεν ξέρω πώς να το κάνω. Φοβάμαι. Τρέμω. Τρέμουν σα φύλλα σε καταιγίδα τα μέσα μου. Ακούς, της ζωής μου αγέρα ; Φοβάμαι, μην κάποτε αποκάμεις, και σκεφτείς μακριά να φύγεις.»

.

.

.

.

.

.

.

η πρωτομαγιά δεν είναι αργία
.
.
.
.










.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.

γιατί όλα ακόμα είναι επίκαιρα !

γιατί όλα ακόμα είναι εδώ !

γιατί επιστρέφουμε στον εργασιακό μεσαίωνα...

γιατί άνθρωποι απολύονται...

γιατί οι νέοι είναι στην ανεργία...

γιατί το δημόσιο υπόσχεται να προσλάβει ανθρώπους για ΤΕΤΡΑΩΡΗ "απασχόληση" !

γιατί οι ιδιώτες βάζουν τους ανθρώπους να δουλεύουν 12ωρα και 15ωρα...

γιατί υπάρχουν ακόμα στους δρόμους παιδιά που ζητιανεύουν

ή, που δουλεύουν...

γιατί...

γιατί...

γιατί...

.

.

.

.

.

.

θα πολιορκώ το

"κοίταζε τη δουλειά σου"

με την αγωνία μου

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα

που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

.

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

.

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

.

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

.

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

.

.

.

.

.

just a thought...
.
.
.
These people...
.
Ετούτοι οι άνθρωποι, Κύριε, γέλαγαν κάποτε. Όμως, για να γελάν οι άνθρωποι με κοσμιότητα και ομορφιά, πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή να έχουν πρώτα καταφέρει οι ίδιοι να δακρύσουν.
Εκτός, αν το ζητούμενο δεν είναι η ομορφιά...
Ή εκτός, αν τα θλιμμένα δάκρυα , Κύριε, χάρισμα είναι μόνο, πλασμάτων παρακατιανών και ασήμαντων.
E, τότε, πλάσμα δικό σου, παρακατιανό και ασήμαντο, επιθυμώ να είμαι, Κύριε.

Κύμα αφρισμένο η αλαζονεία, έσκαζε πάνω σε ανθρώπους σου, Κύριε, χειμώνες ολόκληρους και καλοκαίρια, μέρες και νύχτες, γυρεύοντας να τους συντρίψει.
Κύμα πικρό, ύβρις και αποκοτιά η αλαζονεία. Γέλιο ανόσιο.
Αν μαθητής ονομάζομαι, στρέφοντας και το άλλο μου μάγουλο στην αλαζονεία και το γέλιο, ε, τότε, μαθητής δε θέλω πιά να ονομάζομαι, Κύριε.
.
.
.
.

a.k.
.
.

της Κικής Δημουλά
.
.

Θεέ μου τί δὲν μᾶς περιμένει ἀκόμα.
Κάθομαι ἐδῶ καὶ βρέχομαι.
Βρέχει χωρὶς νὰ βρέχει
ὅπως ὅταν σκιὰ
μᾶς ἐπιστρέφει σῶμα.
.
Κάθομαι ἐδῶ καὶ κάθομαι.
Ἐγὼ ἐδῶ, ἀπέναντι ἡ καρδιά μου
καὶ πιὸ μακριὰ
ἡ κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Ἔτσι γιὰ νὰ φαινόμαστε πολλοὶ
κάθε ποὺ μᾶς μετράει τὸ ἄδειο.
.
Φυσάει ἄδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερὰ ἀπὸ τὸν τρόπο μου
ποὺ ἔχω νὰ σαρώνομαι.
.
Νέα σου δὲν ἔχω.
.
Ἡ φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σὰν ἐρχόμενος
χαμογελᾷς σὰν ὄχι.
Ἄνθη ἀποξηραμένα στὸ πλάι
σοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἀσταμάτητα
τὸ ἀκράτητο ὄνομα τους semprevives
.
semprevives - αἰώνιες, αἰώνιες
μὴν τύχεις καὶ ξεχάσεις τί δὲν εἶσαι.
Μὲ ρωτάει ὁ καιρὸς
Ἀπὸ ποὺ θέλω νὰ περάσει
ποῦ ἀκριβῶς τονίζομαι
στὸ γέρνω ἢ στὸ γερνώ.
.
Ἀστειότητες.
Κανένα τέλος δὲν γνωρίζει ὀρθογραφία.
.
Νέα σου δὲν ἔχω.
.
Ἡ φωτογραφία σου στάσιμη.
Ὅπως βρέχει χωρὶς νὰ βρέχει.
.
..................................
.
.
.
.
.
.
.
.
.

signature

a.k.

.

.

.

Η άνοιξη

είναι ένα σώμα με σχήμα ορατό. Σκληρό.

Εξπρεσιονισμό δηλώνει το σώμα της άνοιξης,

και αγία ελευθεριότητα.

.

.

Ο θυμός της άνοιξης, σύννεφα μολυβιά,

γαλάζιο πάνωθέ τους, κι άλλα σύννεφα μολυβιά,

κι άλλο γαλάζιο πάνω τους.
.

.


.
.

.

.

Τρυφερέψαν τα στήθη των βουνών, .

.
.

.

.

κι οι μικρές, χνουδωτές κοιλάδες

τρυφερέψαν κι αυτές.

.

.

.

Σκούρο πράσινο, κυπαρισσί,

του νεαρού πεύκου πράσινο, του ευκάλυπτου, της χλωρής πικροδάφνης, και της ελιάς

.

.

.

κι ύστερα χωνάκια μωβ στις άκριες των μεγάλων δρόμων,
.

.
.
.
και μπούζι, σαν ήλιος που σούρνεται .






.
.
.
.
Παντού κίτρινο,
το επονομαζόμενο του Van Gogh,
παντού κόκκινο,
το επονομαζόμενο του πάθους της ντελικάτης παπαρούνας.

.





.
.
.
.
Ό, τι όμορφο μες στον καιρό, σου ανήκει.


.

Οι μαργαρίτες,
.





.
.
.
στο δέντρο τα πικρολέμονα,







.
.
το άνθος της νερατζιάς που αγαπάς,







.
.
.
τούτες εδώ οι μουσμουλιές της αυλής καρπό γεμάτες,
τα σπάρτα,
οι πλαγιές με τις βρούβες.

.






Κανένας άλλος δεν μπορεί να ημερέψει τόσο κίτρινο,
άλλος κανείς, ένας παλιάτσος παλαβός μονάχα,
που φέρνει βόλτες τρέχοντας τις στράτες του ήλιου,
αγαπώντας τα εκτυφλωτικά κίτρινα.

.






.
Η αρχαία Καλυδόνα χορτάριασε ,
κι εγώ ακόμα περπατώ στις όχθες του Εύηνου ποταμού,
μες στα χλωρά κουκιά, σε άνιθα και σε νεροφιδιές.

.





.
.
Δικά σου,
.

οι γλυτσίνες,

.

οι κόκκινες τουλίπες,

.

.

οι νεοσσοί πελαργοί

κι οι χελιδονοφωλιές.
.

.

.

Δικά μου,

.

τα άγρια ρείκια, τα γαϊδουράγκαθα,

τα “μη με λησμόνει”,

κι οι μαργαρίτες μαδημένες

“un peu”.

.

.

* οι φωτογραφίες όλες
τραβήχτηκαν από
quartier libre
το Πάσχα του 09

Signature
a.k.


Η άνοιξη είναι ένα σώμα με σχήμα ορατό. Σκληρό. Εξπρεσιονισμό δηλώνει το σώμα της άνοιξης, και άγια ελευθεριότητα.
Ο θυμός της άνοιξης, σύννεφα μολυβιά, γαλάζιο πάνωθέ τους, κι άλλα σύννεφα μολυβιά, κι άλλο γαλάζιο πάνω τους.
Τρυφερέψαν τα στήθη των βουνών, κι οι μικρές, χνουδωτές κοιλάδες τρυφερέψαν κι αυτές.
Σκούρο πράσινο, κυπαρισσί, του νεαρού πεύκου πράσινο, του ευκάλυπτου, της χλωρής πικροδάφνης, κι ύστερα χωνάκια μωβ στις άκριες των μεγάλων δρόμων, και μπούζι, σαν ήλιος που σούρνεται.
Παντού κίτρινο, το επονομαζόμενο του Van Gogh, παντού κόκκινο, το επονομαζόμενο του πάθους της ντελικάτης παπαρούνας.
Ό, τι όμορφο μες στον καιρό, σου ανήκει. Οι μαργαρίτες, στο δέντρο τα πικρολέμονα, το άνθος της νερατζιάς που αγαπάς, τούτες εδώ οι μουσμουλιές της αυλής, καρπό γεμάτες, τα σπάρτα, οι πλαγιές με τις βρούβες.
Κανένας άλλος δεν μπορεί να ημερέψει τόσο κίτρινο, άλλος κανείς, ένας παλιάτσος παλαβός μονάχα, που φέρνει βόλτες τρέχοντας τις στράτες του ήλιου, αγαπώντας τα εκτυφλωτικά κίτρινα.
Η αρχαία Καλυδόνα χορτάριασε , κι εγώ ακόμα περπατώ στις όχθες του Εύηνου, μες στα χλωρά κουκιά, σε άνιθα και σε νεροφιδιές.
Δικά σου, οι γλυτσίνες, οι κόκκινες τουλίπες, οι νεοσσοί πελαργοί κι οι χελιδονοφωλιές.
Δικά μου, τα άγρια ρείκια, τα γαϊδουράγκαθα, τα “μη με λησμόνει”, κι οι μαργαρίτες μαδημένες “un peu”.

.

.

.

.

.

.

.

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

το θυμάστε ;
.

Τα χρόνια της αθωότητας !
.
.
.
Marcelino
Pan y Vino !..

.
.
.
*2. οι καλόγηροι βρίσκουν το μωρό
και
ψάχνουν να του εξασφαλίσουν οικογένεια










*4. today, i saw a mother
και
Manuel, ο σύντροφος στα παιχνίδια










*5. ένα παιδί μεγαλώνει










*6. το πανηγύρι στην αγορά
– ο κακός κυβερνήτης










*7. pan y vino

.

.

εδώ βρίσκουμε τη μισή ταινία.
5/9.
υπάρχει όμως όλη στο
youtube,
αν κάποιος θέλει να τη δει...

.θαρρώ, αξίζει τον κόπο

να είστε όλοι καλά !

:)

signat.

a.k.

Απριλιάτικο όνειρο
ξημερώνοντας Μεγάλη Δευτέρα
αποβραδίς Κυριακή "του Νυμφίου".


Κάτω, ήσαν κροκάλες λευκές, αλλά και πιο μικρά βότσαλα, στρογγυλεμένα, κατάλευκα κι εκείνα.
Πουθενά άσφαλτος, μηδέ άμμος, μήτε χώμα, μήτε τίποτα να ενοχλεί τις πατούσες, μόνο λευκές κροκάλες και μικρά βότσαλα, πλακουτσά και στρογγυλά.
Ήλιος δεν υπήρχε, μήτε σκοτάδι. Φώς μοναχά. Παντού είχε φως. Ολόγυρα, ως πέρα χυνόταν ένα φως λευκό. Ευλογία, σκεφτόμουνα μέσα στον ύπνο, είναι. Ίσως μιά ευχή, που έρχεται από μακριά. Ευλογία.
Έπειτα ήρθε ένα παιδί, όχι όπως το βλέπω άλλοτε, καμιά φορά σε σκοτεινά, φρικιαστικά όνειρα. Αυτό απόψε, ήταν ένα παιδί ήσυχο και γελαστό. Ήρθε κι ακούμπησε στα χέρια μου ένα λευκό γλυπτό. Αυτό το πρόσωπο στα χέρια μου, μύτη, χείλη, ένα στεφάνι ολόγυρα μαλλιά, μου θύμισε λίγο το Αλεξαντρινό κεφάλι, που ξεθάψαμε μικρά, απ’ το υπόγειο. Χρόνια πολλά, κανείς δεν του έδινε καμιά σημασία. Παραχωμένο ήταν, ανάμεσα σε στοιβαγμένες πλάκες που στρώνουν στους κήπους. Μερικές φορές, τα παιδιά, το τραβούσαμε έξω απ’ τις πλάκες και το κυλάγαμε, με το πόδι κλωτσόντας πάνω στα τριφύλλια , στα χαμομήλια, στα μανουσάκια και στα μωβ και άσπρα ίρις.
Κάθε χειμώνα, όταν χιόνιζε, το αφήναμε το μαρμάρινο κεφάλι κάτω απ’ τις πλάκες φυλαγμένο, μα την άνοιξη και το καλοκαίρι, το ανακατέβαμε ξανά στα παιχνίδια μας.

Ένα τέτοιο ευλογημένο κεφάλι, δεν ξέρω γιατί, κρατούσα με στοργή χτες – ξημέρωμα θα ταν - στον ύπνο μου.
Παντού ολούθε, μέσα μου, τριγύρω, άπλετο, ήσυχο φως...
.
.
.
.
.
.

signature

a.k.

αντιγράφω από το
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΒΙΟΥ
έτους 2003





Ο χρόνος ξάφνου σταμάτησε.
Τα αρχαία σύμβολα, επί, συν, έξω, διά, και οι απλές αριθμητικές πράξεις – δοκιμασμένες πηγές σοφίας λαλέουσας, σταμάτησαν.
Εσύ, ο τρυφερός εραστής της Αινειάδας και της Οδύσσειας, ποτέ δεν πίστεψες, πως πέρα, πιο πέρα απ’ τις απλές αριθμητικές πράξεις υπάρχει μόνον το χάος. Το κλασσικό χάος στο στερέωμα. Βαθύ, σκοτεινό κι αμέτρητο.
Πώς γίνεται άραγε, η έλλειψη μιάς πρόσθεσης, έστω καθημερινής, έστω μιάς πρόσθεσης συνεχούς διάρκειας και αποκλειστικού στοχασμού, να σημαίνει το χάος !
Πώς γίνεται, η παράλειψη ενός πολλαπλασιασμού, έστω καθημερινού, ή απλά, η ελλειπτική ταυτότητα μιάς στιγμιαίας αφαίρεσης, να σημαίνουν το χάος !
Η κλασσική εποχή ξάφνου σταμάτησε. Ο φόβος που πλήγωσε τα λευκά μάρμαρα, τραυμάτισε και το ήσυχο σκοτάδι.
Απόψε στον ύπνο μου, αν κοιμηθώ, ξέρω, θα ρθεί εκείνο το φεγγάρι της έκλειψης, εκείνο που κοιτάζαμε παιδιά μαζί, μετρώντας τα αστέρια του γαλαξία, υπολογίζοντας τις αποστάσεις τους.
Πώς να μετράω τώρα μοναχή τα ατέλειωτα αστέρια… Συ, ο επίμονος εραστής των κλασσικών χρόνων και γνώστης της Αινειάδας και της Οδύσσειας, τις απλές, αριθμητικές πράξεις – αρχαίες πηγές σοφίας λαλέουσας, ελησμόνησες.
.
.
.
.
.

signature

a.k.

.

.

.

.

Απ’ το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΒΙΟΥ
Έτους 2003
αντιγράφω την Μικρή Προσευχή

.

.

.

Στέκομαι εδώ, μες στο λιμάνι, ανήμπορη. Δεν ξέρω τι να πω, σε ποιόν να πω, ποιόν να ρωτήσω; με ποιόν να μιλήσω; δε γνωρίζω κανέναν, κανένας δε με γνωρίζει ... δεν έχω κανέναν ! τι να κάνω, πώς να το κάνω;
Ένα ζωάκι αγριεμένο είμαι, στη θάλασσα, ξενισμένο, απελπισμένο, τρομαγμένο, τρομαγμένο.
Ένα ζωάκι τρομοκρατημένο άφησες πίσω, πού είσαι; Ποτέ δεν έφυγες εσύ δίχως να πεις «φεύγω», δεν έλειψες ποτέ εσύ, δίχως να πεις «λείπω», και στέκω εδωδά τώρα ζώο τρομαγμένο, γυναίκα τρομαγμένη, πού είσαι; άνθρωπος να μπουσουλάω, να μην αντέχω να σταθώ στα πόδια μου όρθια, πού είσαι; Καμιάν αξία δεν έχουνε όλα ετούτα εδώ τα ταξίδια, αν δεν έχουν πάνω τους το βλέμμα σου, αν δεν τα κινεί κι αν δεν τα λειτουργεί η ψυχή η δική σου και το χέρι σου. Καμιάν αξία... Άλλοτε έλεγες «μην κλαίς», τώρα πού είσαι, να πεις «μην κλαίς», έλα, μπορώ άλλα τόσα χρόνια να ζήσω μοναχή κοντά σου, άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα… όχι, δεν ζήτησα να είσαι εδώ, τίποτα δε ζήτησα, μονάχα να είσαι καλά θέλω, αυτό μονάχα να ήξερα, πως είσαι καλά, κι ας είσαι όπου θέλεις εσύ, σ' όποιες θάλασσες θέλεις, σε όποια λιμάνια... Να είσαι καλά μονάχα εσύ, αυτό ήθελα…

.

.

.

.

.

νυν

νυν

και

αεί

τα λαζαράκια

.

.

η έγερσις του Λαζάρου

Θεοφάνη του Κρητός

1546
.

.

Κάθισμα Ἦχος δ'

.

Κατεπλάγη Ἰωσὴφ

.

Ἐπὶ φίλω σου Χριστέ, δάκρυα ῥαίνεις μυστικῶς, καὶ ἐγείρεις ἐκ νεκρῶν, Λάζαρον κείμενον θνητόν, ἐν ὧ συμπάθειαν ἔδειξας φιλανθρώπως, μαθόντα δὲ τὴν σήν, παρουσίαν Σωτήρ, τὰ πλήθη τῶν βρεφῶν, ἐξῆλθον σήμερον, ἐν ταῖς χερσὶ κατέχοντα Βαϊα, τὸ Ὡσαννὰ σοὶ κραυγάζοντα, Εὐλογημένος εἶ, ὅτι τὸν Κόσμον, εἰς τὸ σῶσαι ἐλήλυθας.

.

.

.

.

.

.

Βάγια Bάγια

τω Βαγιώ

.

επί πώλου όνου...

.

.

«Σήμερον ὁ Χριστὸς εἰσέρχεται ἐν πόλει τῇ ἁγίᾳ ἐν πώλῳ καθήμενος...»
.

.

.

μονή Παντάνασσας, Μυστράς

1428

.

.

.

ενορία Σπηλιάς

τέλη 16ου αι.

.

μουσείο Stroganov, Πετρούπολις

16ος - 17ος αι.

.

.

.

Αγία Αικατερίνη Σιναϊτών

17ος αι.

.

συλλογή E.E.Egorov

Μόσχα, 17ος αι.

.

.

.

.

.

.

Καταβασία

.

«Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, συστήσασθε ἑορτήν, καὶ ἀγαλλόμενοι, δεῦτε μεγαλύνωμεν Χριστόν, μετὰ βαϊων καὶ κλάδων, ὕμνοις κραυγάζοντες, Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος,

ἐν ὀνόματι Κυρίου». .

.

.

.

.

.

.

.
.
.
.
.
.

.ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας
Λαζάρου την Ανάσταση να μπω στ’ αρχοντικό σας.

Σήμερον έρχεται ο Χριστός,
ο επουράνιος Θεός,
εν τη πόλει Βιθανία.
Μάρθα κλαίει και η Μαρία
Λάζαρο τον αδερφό τους,
τον γλυκό και καρδιακό τους.

Τον μοιρολογούν και λέουν,
τον μοιρολογούν και κλαίουν
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν
και τον εμοιρολογούσαν.
Την ημέρα την τετάρτη
κίνησε ο Χριστός για να `ρτει
και εβγήκεν η Μαρία
έξω από τη Βιθανία
και εμπρός του γόνυ κλει
και τους πόδας του φιλεί.

.

"Αν εδώ ήσουν, Χριστέ μου,
δεν θ` απέθνησκε ο αδελφός μου
Πλην! Και τώρα ‘γω πιστεύω
και καλότατα ηξεύρω
ότι δύνασ’ αν θελήσεις
και νεκρούς να αναστήσεις".

Τον τάφο να μου δείξετε
και ‘γω τον ανασταίνω.
Τραπέζι να ‘τοιμάσετε
και ‘γω θε να πηγαίνω.

Και παρευθύς επήγαν
και τον τάφο του εδείξαν.
Επήγαν και του έδειξαν
τον τάφο του Λαζάρου
Τους είπε και εκύλησαν
τον λίθο, που ‘χε απάνου.
Τότε ο Χριστός δακρύζει
και τον Άδη φοβερίζει:
"Άδη, Τάρταρε και Χάρο,
Λάζαρο θα σου τον πάρω".

Δεύρο έξω Λάζαρέ μου
φίλε και αγαπητέ μου.

Παρευθύς από τον Άδη
ως εξαίσιο σημάδι
Λάζαρος απελυτρώθη,
ανεστήθη και εσηκώθη,
Λάζαρος σαβανωμένος
και με το κερί ζωσμένος.

Εκεί Μάρθα και Μαρία
εκεί κι όλη Βηθανία.
Μαθητές και Αποστόλοι
τότε ευρεθήκαν όλοι
Δόξα το Θεώ φωνάζουν
και το Λάζαρο ξετάζουν

"Πες μας, Λάζαρε, τι είδες
εις τον Άδη, όπου πήγες;"

"Είδα φόβους, είδα ΄τρόμους,
είδα βάσανα και πόνους.
Δώστε μου λίγο νεράκι,
να ξεπλύνω το φαρμάκι
της καρδιάς, των χειλέων
και μη με ρωτάτε πλέον".
.

Του χρόνου πάλι νιορτάσωμε
με υγεία να σας βρούμε,
στον οίκο σας χαρούμενοι
τον Λάζαρο να πούμε.
Ή τους ήχους μας χαρούμενους πάλι να τραγουδούμε
Το πρώτο θαύμα πώκαμε ο Χριστός
ήταν στη Γαλιλαία

Πώκαμε το νερό κρασί
κι όλοι το θαύμα λέγαν.

Το δεύτερο που έκαμε
ήταν της Βηθανίας

Που ανάστησε το Λάζαρο
τον αδελφό Μαρίας.

Εν’ άλλο, όπου έκαμε
ήταν στον Ιορδάνη

Που έλαβε το βάπτισμα
από τον Ιωάννη.

.

.

.

.

.

.

τι να κάνω;

αυτά τα κάλαντα Λαζάρου βρήκα !

.

.

:)

Με το

.

ήθος

.

του

.

Παπαδιαμάντη

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Χωρίς στεφάνι

.

.

Τάχα δεν ήτον οικοκυρά κι αυτή στο σπίτι της και στην αυλήν της; Τάχα δεν ήτο κι αυτή έναν καιρόν νέα με ανατροφήν; Είχε μάθει γράμματα εις τα σχολεία. Είχε πάρει το δίπλωμά της από το Αρσάκειον. Κι ετήρει όλα τα χρέη της τα κοινωνικά, και μετήρχετο τα οικιακά έργα της καλλίτερ από καθεμίαν. Είχε δε μεγάλην καθαριότητα εις το σπίτι της, κι εις τα κατώφλιά της, πρόθυμη ν' ασπρίζη και να σφουγγαρίζη, χωρίς ποτέ να βαρύνεται και χωρίς να δεικνύη την παραξενιάν εκείνην, ήτις είναι συνήθης εις όλας τας γυναίκας, τας αγαπώσας μέχρις υπερβολής την καθαριότητα.

Και όταν έμβαινεν η Μεγάλη Εβδομάς, εδιπλασίαζε τα ασπρίσματα και τα πλυσίματα, τόσον, οπού έκαμνε το πάτωμα ν' αστράφτη και τον τοίχον να ζηλεύη το πάτωμα.

Ηρχετο η Μεγάλη Πέμπτη και αυτή άναφτε τη φωτιάν της, έστηνε την χύτραν της, κι έβαφε κατακόκκινα τα πασχαλινά αυγά. Υστερον ητοίμαζε την λεκάνην της, εγονάτιζεν, εσταύρωνε τρεις φορές τ' αλεύρι κι εζύμωνε καθαρά και τεχνικά τις κουλούρες, κι ενέπηγε σταυροειδώς επάνω τα κόκκινα αυγά. Και το βράδυ, όταν ενύχτωνε, δεν ετόλμα να πάγη ν' ανακατωθή με τας άλλας γυναίκας, διά να ακούση τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Ηθελε να ήτον τρόπος να κρυβή οπίσω από τα νώτα καμιάς υψηλής και χονδρής ή εις την άκραν ουράν όλου του στίφους των γυναικών, κολλητά με τον τοίχον, αλλ' εφοβείτο, μήπως γυρίσουν και την κοιτάξουν.

Την Μεγάλην Παρασκευήν, όλην την ημέραν, ερρέμβαζε κι έκλαιε μέσα της, κι εμοιρολολούσε τα νιάτα της, και τα φίλτατά της, όσα είχε χάσει, και ωνειρεύετο ξυπνητή, κι εμελετούσε να πάγη κι αυτή το βράδυ, πριν αρχήση η Ακολουθία, ν' ασπασθή κλεφτά κλεφτά τον Επιτάφιον, και να φύγη, καθώς η Αιμόρρους εκείνη, η κλέψασα την ίασίν της από τον Χριστόν.

Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, όταν ήρχιζε να σκοτεινιάζη, της έλλειπε το θάρρος και δεν απεφάσιζε να υπάγη. Της ήρχετο παλμός.

Αργά την νύκτα, όταν η ιερά πομπή, μετά σταυρών και λαβάρων και κηρίων, εξήρχετο του ναού, εν μέσω ψαλμών και μολπών και φθόγγων, εναλλάξ της μουσικής των ορφανών Χατζηκώστα, και θόρυβος και πλήθος και κόσμος εις το σκιόφως πολύς, τότε ο Γιαμπής, ο επίτροπος, προέτρεχεν να φθάση εις την οικίαν του, διά να φορέση τον μεταξωτόν κεντητόν του σκούφον, και κρατών το ηλέκτρινον κομβολόγιόν του να εξέλθη εις τον εξώστην με τη ματαιουμένην από έτους εις έτους ελπίδα, ότι οι ιερείς θα απεφάσιζον να κάμουν στάσιν και ν' αναπέμψουν δέησιν υπό τον εξώστην του, τότε και η πτωχή αυτή, Χρηστίνα η Δασκάλα (όπως την έλεγαν έναν καιρόν εις την γειτονιάν), εις το μικρόν παράθυρον της οικίας της, μισοκρυμμένη όπισθεν του παραθυροφύλλου, εκράτει την λαμπαδίτσαν της, με το φως ίσα με την παλάμην της, κι έρριπτεν άφθονον μοσχολίβανον εις το πήλινον θυμιατόν, προσφέρουσα μακρόθεν το μύρον εις Εκείνον, όστις εδέχθη ποτέ τα αρώματα και τα δάκρυα της αμαρτωλού, και μη τολμώσα εγγύτερον να προσέλθη και ασπασθή τους αχράντους και ηλοτρήτους και αιμοσταγείς πόδας Του.

Και την Κυριακήν το πρωί, βαθιά τα μεσάνυκτα, ίστατο πάλιν μισοκρυμμένη εις το παράθυρον, κρατούσα την ανωφελή και αλειτούργητην λαμπάδα της, και ήκουε τας φωνάς της χαράς και τους κρότους κι έβλεπε κι εζήλευε μακρόθεν εκείνας, όπου επέστρεφαν τρέχουσαι, φρου φρου, από την εκκλησίαν, φέρουσαι τας λαμπάδας των λειτουργημένας, αναμμένας, έως το σπίτι, ευτυχείς, και μέλλουσαι να διατηρήσωσι δι' όλον τον χρόνον το άγιον φως της Αναστάσεως.

Και αυτή έκλαιε κι εμοιρολογούσε τη φθαρείσαν νεότητά της.

Μόνον το απόγευμα της Λαμπρής, όταν εσήμαινον οι κώδωνες των ναών διά την Αγάπην, τη Δευτέραν Ανάστασιν καλούμενην, μόνον τότε ετόλμα να εξέλθη από την οικίαν, αθορύβως και ελαφρά πατούσα, τρέχουσα τον τοίχον - τοίχον, κολλώσα από τοίχον εις τοίχον, με σχήμα και με τρόπον τοιούτον ως να έμελλε να εισέλθη διά τι θέλημα εις την αυλήν καμμιάς γειτονίσσης. Και από τοίχον εις τοίχον έφθανεν εις τη βόρειον πλευράν του ναού, και διά της μικράς πλαγινής θύρας, κρυφά και κλεφτά έμβαινε μέσα.

Εις τας Αθήνας, ως γνωστόν, η πρώτη Ανάστασης είναι για τες κυράδες, η δευτέρα για τες δούλες. Η Χρηστίνα η Δασκάλα εφοβείτο τας νύκτας να υπάγη εις την εκκλησίαν, μήπως την κοιτάξουν, και δεν εφοβείτο την ημέραν να μη την ιδούν. Διότι οι κυράδες την εκοίταζαν, οι δούλες την έβλεπαν απλώς. Εις τούτο δε ανεύρισκε μεγάλην διαφοράν. Δεν ήθελε ή δεν ημπορούσε να έρχεται εις επαφήν με τας κυρίας, και υπεβιβάζετο εις την τάξιν των υπηρετριών. Αύτη ήτο η τύχη της.

Ωραίον και πολύ ζωντανόν, και γραφικόν και παρδαλόν, ήτο το θέαμα. Οι πολυέλαιοι ολόφωτοι αναμμένοι, αι άγιαι εικόνες στίλβουσαι, οι ψάλται αναμέλποντες τα Πασχάλια, οι παπάδες ιστάμενοι με το Ευαγγέλιον και την Ανάστασιν επί των στέρνων, τελούντες τον Ασπασμόν.Οι δούλες με τας κορδέλας των και με τας λευκάς ποδιάς των, εμοίραζαν βλέμματα δεξιά κι αριστερά, και εφλυάρουν προς αλλήλας χωρίς να προσέχουν εις την ιεράν ακολουθίαν. Οι παραμάννες ωδήγουν από την χείρα τριετή και πενταετή παιδία και κοράσια, τα οποία εκράτουν τας χρωματιστάς λαμπάδας των, κι έκαιον τα χρυσόχαρτα, με τα οποία ήσαν στολισμέναι, κι έπαιζαν κι εμάλωναν μεταξύ των, κι εζητούσαν να καύσουν όπισθεν τα μαλλιά του προ αυτών ισταμένου παιδίου. Οι λούστροι έρριπτον πυροκρόταλα εις πολλά άγνωστα μέρη, εντός του ναού και κατετρόμαζον τις δούλες. Ο μοναδικός αστυφύλαξ τους εκυνηγούσεν, αλλ' αυτοί έφευγον από την μίαν πλαγινήν θύραν κι ευθύς επανήρχοντο διά της άλλης. Οι επίτροποι εγύριζον τους δίσκους, κι έρραινον με ανθόνερον τες παραμάννες.

Δύο ή τρεις νεαραί μητέρες της κατωτέρας τάξεως του λαού, επτά ή οκτώ παραμάννες εκρατούσαν πεντάμηνα και επτάμηνα βρέφη εις τα αγκάλας. Τα μικρά ήνοιγον τεθηπότα τους γλυκείς οφθαλμούς των, βλέποντα απλήστως το φως των λαμπάδων, των πολυελαίων και μανουαλίων, τους κύκλους και τα νέφη του ανερχομένου καπνού του θυμιάματος, και το κόκκινον και πράσινον φως, το διά των υάλων του ναού εισερχόμενον, το ανεμίζον ράσον του εκκλησιάρχου καλογήρου, τρέχοντος, μέσα - έξω εις διάφορα θελήματα, τα γένεια των παπάδων, σειόμενα εις πάσαν κλίσιν της κεφαλής, εις πάσαν κίνησιν των χειλέων, διά να επαναλάβουν εις όλους το Χριστός ανέστη.

Βλέποντα και θαυμάζοντα όλα όσα έβλεπον, τα στίλβοντα κομβία και τα στριμμένα μουστάκια του αστυφύλακος, τους λευκούς κεφαλοδέσμους των γυναικών, και τους στοίχους των άλλων παιδίων, όσα ήσαν αραδιασμένα εγγύς και πόρρω, παίζοντα με τους βοστρύχους της κόμης των βασταζουσών, και ψελλίζοντα ανάρθρους αγγελικούς φθόγγους.

Δύο οκτάμηνα βρέφη εις τας αγκάλας δύο νεαρών μητέρων, αίτινες ίσταντο ώμον με ώμον πλησίον μιας κολώνας, μόλις είδαν το εν το άλλο, και πάραυτα εγνωρίσθησαν και συνήψαν σχέσεις, και το εν, ωραίον και καλόν και εύθυμον, έτεινε τη μικράν απαλήν χείρα του προς το άλλο, και το είλκε προς εαυτό, και εψέλλιζεν ακαταλήπτους ουρανίους φθόγγους.

Αλλ' η φωνή του βρέφους ήτο λιγεία, και ηκούσθη ευκρινώς εκεί γύρω, και ο Γιαμπής, ο επίτροπος, δεν ηγάπα ν' ακούη θορύβους. Εις όλας τας νυκτερινάς ακολουθίας των Παθών, πολλάκις είχε περιέλθει τας πυκνάς των γυναικών τάξεις, διά να επιπλήττη πτωχήν τινα μητέρα του λαού, διότι είχε κλαυθμυρίσει το τεκνίον της. Ο ίδιος έτρεξε και τώρα, να επιτιμήση και αυτήν την πτωχήν μητέρα, διά τους ακάκους ψελλισμούς του βρέφους της.

Τότε η Χρηστίνα η Δασκάλα ήτις ίστατο ολίγον παρέκει, οπίσω από τον τελευταίον κίονα, κολλητά με τον τοίχον, σύρριζα εις την γωνίαν, εσκέφθη ακουσίως της - και το εσκέψθη όχι ως δασκάλα, αλλ' ως αμαθής και ανόητος γυνή οπού ήτον - ότι, καθώς, αυτή ενόμιζε, κανείς, ας είναι και επίτροπος ναού, δεν έχει δικαίωμα να επιπλήξη πτωχήν νεαράν μητέρα, διά τους κλαυθμυρισμούς του βρέφους της, καθώς δεν έχει δικαίωμα να την αποκλείση του ναού, διότι έχει βρέφος θηλάζον. Καθημερινώς δεν μεταδίδουν τη θείαν κοινωνίαν εις νήπια κλαίοντα; Και πρέπει να τα αποκλείσουν της θείας μεταλήψεως, διότι κλαίουν; Εως πότε όλη η αυστηρότης των «αρμοδίων» θα διεκδικήται και θα ξεθυμαίνη μόνον εις βάρος των πτωχών και των ταπεινών;

Εκ του μικρού τούτου περιστατικού έλαβεν αφορμήν η Χρηστίνα να ενθυμηθή, ότι προ χρόνων, μίαν νύκτα, κατά την ύψωσιν του Σταυρού, όταν επήγε να εκκλησιασθή εις τον ναΐσκον του Αγίου Ελισσαίου, παρά την Πύλην της Αγοράς, ενώ ο αναγνώστης έλεγε τον Απόστολον, όταν απήγγειλε τας λέξεις «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός», αίφνης, κατά θαυμασίαν σύμπτωσιν, από τον γυναικωνίτην εν βρέφος ήρχιζε να ψελλίζη μεγαλοφώνως, αμιλλώμενον προς την φωνήν του αναγνώστου. Και οποίαν γλυκύτητα είχε το παιδικόν εκείνο κελάδημα! Τόσον ωραίον πρέπει να ήτο το Ωσαννά, το οποίον έψαλλον το πάλαι οι παίδες των Εβραίων προς τον ερχόμενον Λυτρωτήν.

«Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων καταρτίσω αίνον, ένεκα των εχθρών σου, του καταλύσαι εχθρόν και εκδικητήν».

Τοιαύτα ανελογίζετο η Χρηστίνα, σκεπτόμενη, ότι καμμία μήτηρ δε θα ήτο τόσον αφιλότιμος, ώστε να μη στενοχωρήται, και να μη σπεύδη να κατασιγάση το βρέφος της, και να μη παρακαλή ν' ανοιχθή πλησίον της εις τον τοίχον διά θαύματος θύρα, διά να εξέλθη το ταχύτερον. Περιτταί δε ήσαν αι νουθεσίαι του επιτρόπου, πρόσθετον προκαλούσαι θόρυβον, και αφού προς βρέφος θηλάζον όλα τα συνήθη μέσα της πειθούς είναι ανίσχυρα, μόνη δε η μήτηρ είναι κάτοχος άλλων μέσων πειθούς, τη χρήσιν των οποίων περιττόν να έλθη τρίτος τις διά να της την υπενθυμίση. Κι έπειτα λέγουν ότι οι άνδρες έχουν περισσότερον μυαλό από τας γυναίκας! Ούτω εφρόνει η Χρηστίνα. Αλλά τι να είπη; Αυτής δεν της έπεφτε λόγος. Αυτή ήτον η Χρηστίνα η Δασκάλα, όπως την έλεγαν έναν καιρόν. Παιδία δεν είχε, διά να φοβήται τας επιπλήξεις του επιτρόπου. Τα παιδία της τα είχε θάψει, χωρίς να τα έχη γεννήσει. Και ο ανήρ τον οποίον είχε, δεν ήτο σύζυγός της. Ησαν ανδρόγυνον χωρίς στεφάνι. Χωρίς στεφάνι! Οπόσα τοιαύτα παραδείγματα! Αλλά δεν πρόκειται να κοινωνιολογήσωμεν σήμερον. Ελλείψει όμως άλλης προνοίας, χριστιανικής και ηθικής, διά να είναι τουλάχιστον συνεπείς προς εαυτούς και λογικοί, να ψηφίσωσι τον πολιτικόν γάμον.

Από τον καιρόν οπού είχεν ανάγκην από τας συστάσεις των κομματαρχών διά να διορίζεται δασκάλα, εις των κομματαρχών τούτων, ο Παναγής ο Ντεληκανάτας, ο ταβερνιάρης, την είχεν εκμεταλλευθή. Αμα ήλλαξε το υπουργείον, και δεν ίσχυε πλέον να τη διορίση, της είπεν.

- Ελα να ζήσουμε μαζύ, και αργότερα θα σε στεφανωθώ.- Πότε;- Μετ' ολίγους μήνας, μετά εν εξάμηνον, μετά ένα χρόνον. Εκτοτε παρήλθον χρόνοι και χρόνοι, κι εκείνος ακόμα είχε μαύρα τα μαλλιά κι αυτή είχεν ασπρίσει. Και δεν την εστεφανώθη ποτέ. Αυτή δεν εγέννησε τέκνον. Εκείνος είχε και άλλας ερωμένας. Κι εγέννα τέκνα με αυτάς. Η ταλαίπωρος αυτή, μανθάνουσα, επιπλήττουσα, διαμαρτυρομένη, υπομένουσα, εγκαρτερούσα έπαιρνε τα νόθα του αστεφανώτου ανδρός της εις το σπίτι, τα εθέρμενεν εις την αγκαλιάν της, ανέπτυσσε μητρικήν στοργήν, τα επονούσε. Και τα ανέσταινε, κι επάσχιζε να τα μεγαλώση. Και όταν εγίνοντο δύο ή τριών ετών, και τα είχε πονέσει πλέον ως τέκνα της, τότε ήρχετο ο Χάρος, συνοδευόμενος από την οστρακιάν, την ευλογιάν και άλλας δυσμόρφους συντρόφους, και της τα έπαιρνεν από την αγκαλιά της.Τρία ή τέσσερα παιδία τής είχαν αποθάνει ούτω εντός επτά ή οκτώ ετών. Κι αυτή επικραίνετο. Εγήρασκε και άσπριζε. Κι έκλαιε τα νόθα του ανδρός της, ως να ήσαν γνήσια ιδικά της. Κι εκείνα τα πτωχά, τα μακάρια, περιίπταντο εις τ' άνθη του παραδείσου εν συντροφία με τ' αγγελούδια τα εγχώρια εκεί. Εκείνος ουδέ λόγον της έκαμνε πλέον περί στεφανώματος. Κι αυτή δεν έλεγε πλέον τίποτε. Υπέφερεν εν σιωπή. Κι έπλυνε κι εσυγύριζεν όλον τον χρόνον. Τη Μεγάλην Πέμπτην έβαπτε τ' αυγά τα κόκκινα. Και τας καλάς ημέρας δεν είχε τόλμης πρόσωπον να υπάγη κι αυτή εις την εκκλησίαν. Μόνον το απόγευμα του Πάσχα, εις την ακολουθίαν της Αγάπης, κρυφά και δειλά εισήρπεν εις τον ναόν, διά ν' ακούση το «Αναστάσεως ημέρα» μαζύ με τες δούλες και τες παραμάννες.

Αλλ' Εκείνος, όστις ανέστη «ένεκα ταλαιπωρίας των πτωχών και του στεναγμού των πενήτων», όστις εδέχθη της αμαρτωλής τα μύρα και τα δάκρυα, και του ληστού το Μνήσθητί μου, θα δεχθή και αυτής της πτωχής την μετάνοιαν, και θα της δώση χώρον και τόπον χλοερόν, και άνεσιν και αναψυχήν εις τη βασιλείαν Του την αιωνίαν.

.

.

.

.

.

μπαίνουμε

στην Μεγάλη Εβδομάδα...

.

.

.

.

.

ξανα παίζουμε ;!
.
.
.
.

δέστε, τι ανακάλυψα !
όχι, δέστε με προσοχή το πρώτο βιντεάκι !
.
.

Louis Armstrong,
Paul Newman and
στον κύριο μας, με αγάπη !











Ερωτόκριτος













pictures inspired in Pablo Neruda "Canto General" poems












Ναβουχοδονόσωρ



.
.
.
.
.
.

το πρόγραμμα
.
.

http://www.greekfestival.gr/show_all?lang=gr

το παιχνίδι

της roadartist

με τα τραγούδια

.

... κι αφού τα τραγούδια είναι θάλασσα

ό, τι μου ήρθε πρώτο στον νου ...

.

Μαλλιά σγουρά



.

γιατί αυτό το τραγούδι

από παιδί το αγάπησες ...






Το τραγούδι της λίμνης



.

.

.

Χάρτινο το φεγγαράκι



.

γιατί, πιό πολύ απ' το

"αν με πίστευες λιγάκι θα 'σαν όλα αληθινά"

μετράει το

"δίχως τη δική σου αγάπη γρήγορα περνά ο καιρός"






Les mots d' amour

.

να μη βάλουμε κι ένα γαλλικό ;

ca, je peux te jurer

.

.

.

.

.

προσκαλώ όλους τους φίλους

να παίξουν !

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.